Szpital był przeznaczony dla tak zwanych samotnych panien i jego celem było zapewnienie jak najlepszej opieki dla rodzących tu kobiet i ich dzieci. W 1925 roku nadano mu imię Anny księżnej Mazowieckiej - założycielki pierwszego warszawskiego szpitala w obrębie murów miasta.
Misją szpitala jest świadczenie najwyższej jakości usług medycznych wszystkim kobietom wymagającym pomocy ginekologicznej, jak również rodzącym i ich dzieciom. Personel szpitala dąży do tego wykorzystując własne doświadczenia oraz najnowocześniejsze osiągnięcia medycyny.

Widok szpitala w 1912 r.

"Gazeta lekarska" z 21 grudnia 1912 roku donosi o otwarciu nowego miejskiego przytułku położniczego w Warszawie. "W dniu 15 grudnia otwarto nowowybudowany zakład dla rodzących. Świeżo ukończony "Warszawski zakład położniczy" wznosi się przy ul. Karowej 2 - róg Nabrzeżnej, do której przytyka zachodnim swoim frontem, z pozostałych trzech stron posiada własny ogród. Czworoboczny gmach zawiera wewnątrz również czworoboczne podwórze gospodarcze (16 na 16 m) z klombem pośrodku.
Więcej o szpitalu w dniu otwarcia tu.

W 1921 roku wzniesiono nowe skrzydło szpitala, w latach 1924-25 wybudowano pawilony. W 1926 roku Departament Służby Zdrowia Ministerstwa Spraw Wewnętrznych zarządził lustrację szpitali warszawskich

Sala dla noworodków

- w jej wyniku postulowano rozbudowę m.in. szpitala ks. Anny na Karowej. Kolejna rozbudowa odbyła się w 1928. w 1933 roku "pojemność" zakładu (według ówczesnego Statutu Szpitala) wynosiła 98 łóżek dla dorosłych i 80 łóżeczek dla niemowląt. Mieściła sie tu również Warszawska Miejska Szkoła Położnych.
W latach 1925-1928 ordynatorem zakładu był prawdopodobnie Franciszek Ksawery Cieszyński (2.XII.1892-7.IV.1965). Dyplom lekarza uzyskał na uniwersytecie Berlińskim w 1918 roku. Był znanym pediatrą i autorem wielu prac fachowych, kierował oddziałem noworodków przy ul. Karowej i ul. Żelaznej, pracował jednocześnie w Warszawskiej Miejskiej Szkole Położnych. W roku 1933 opublikował m.in. artykuł pt. "Organizacja opieki nad noworodkami w Miejskim Zakładzie Położniczym im. ks. Anny Mazowieckiej w Warszawie" w "Zdrowie", r. XLVIII, nr 1-2, 1933. Pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu.
W latach 1928-1938 ordynatorem był Stanisław Chełmecki (1889-1943). Dyplom lekarza uzyskał w 1913 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1924 do 1928 był asystentem w Zakładzie, potem ordynatorem, a od 1938 do 1943 roku był tu dyrektorem.
chu Powstania Warszawskiego dyrektorem szpitala oraz Warszawskiej Miejskiej Szkoły Położnych był doc. Henryk Gromadzki.

Sala do kąpieli noworodków

1928-1938 - lekarzem naczelnym zakładu był Władysław Janczewski (1878-1949). Dyplom lekarza uzyskał w 1906 roku w Dorpacie, potem pracował w Szpitalu Dzieciątka Jezus, w Zakładzie Położniczym dr Stanisława Zaborowskiego, od 1912 roku był ordynatorem zakładu przy ul. Żelaznej w Warszawie. Od 1928 był lekarzem naczelnym Zakładu przy ul. Karowej, a po 1938 roku został honorowym konsultantem i kuratorem zakładu. Bardzo zasłużony i doświadczony pediatra, współzałożyciel Warszawskiego Towarzystwa Ginekologicznego.
W 1933/34 r. ordynatorami byli tu także Władysław Staniszewski (ur. 1865) i Ludwik Bryndza-Nacki (1877-1962) - współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Ginekologicznego i właściciela zakładu leczniczo-ginekologicznego przy ul. Marszałkowskiej, który m.in. projektował też łóżka porodowe produkowane w Fabryce Aparatury Rentgenowskiej i Urządzeń Medycznych „KONRAD, JARNUSZKIEWICZ I SPÓŁKA".
W 1936 roku pracowali tu równiez lekarze - asystenci i starsi asystenci: Piotr Korsyński, Jerzy Kraków, Tadeusz Ziembiński (póżniej był m.in. Dyrektorem Szpitala RGO mieszczącego się po upadku powstania w Milanówku, w szkole przy ul. Czubińskiej, źr.: http://lpw.parfieniuk.pl), Jerzy Perl, Stanisław Wąsowski i Władysław Mazanek.
O tym, jak wtedy wyglądało wnętrze szpitala, świadczą nieliczne stare fotografie, które cudem uchowały się w zawierusze wojennej. Noworodki i ich mamy leżały w osobnych salach, a do matek dowożono je dwupiętrowymi wózkami. W osobnych pokojach urządzono stanowiska do kąpieli noworodków.

Ponieważ Zakład ze względów oszczędnościowych nie posiadał personelu pielęgniarskiego ani dla matek, ani dla noworodków, lecz tylko kilka etatowych położnych, jako odpowiedzialne instruktorki, całą pracę wokół matek i noworodków wykonywały uczennice ze Szkoły dla Położnych, działającej na terenie szpitala.

Wózek dla 12 noworodków

Wojna pokrzyżowała plany dalszej rozbudowy szpitala. Podczas wojny zakład pełnił swoje funkcje opiekuńczo-lecznicze, dalej działała tu Szkoła dla Położnych. W pierwszych dniach Powstania Warszawskiego pacjentki ze szpitala przy ul. Karowej zostały ewakuowane do Kościoła Pokarmelickiego przy Krakowskim Przedmieściu, a lekarze i położne podjęli pracę w szpitalach powstańczych.

Po wyzwoleniu Warszawy w 1945 roku w pobliżu szpitala przerzucono przez Wisłę drewniany most wysokowodny. Dla jego ochrony stanęły w ogrodzie szpitala baterie dział przeciwlotniczych. Tuż po wojnie na terenie szpitala, wówczas zamkniętego, utworzono Wojskową Komendę Miasta.

Prof. dr hab. med. Wilhelm Sowiński (1892-1955).

Do swej zasadniczej roli szpital wrócił w 1949 roku jako Miejski Szpital Położniczy nr 2, w którym szkolono studentów Wydziału Lekarskiego.

Prof. dr hab. med. Ireneusz Roszkowski (1909-1996).

Na początku 1955 roku zakład uzyskał status szpitala Klinicznego. Organizatorem i pierwszym kierownikiem Kliniki, a następnie również Katedry Położnictwa i Ginekologii był prof. Wilhelm Sowiński (1951-1955), następnie prof. Ireneusz Roszkowski (1955-1979), trzecim z kolei prof. Jadwiga Kuczyńska-Sicińska (1982-1999), a od 1999 roku prof. Krzysztof Czajkowski.

Nowy budynek od Dobrej

Szpital mieścił się wciąż w zabytkowym przedwojennym budynku. W 1960 roku położono kamień węgielny pod budowę nowej części szpitala, którą oddano do użytku w 1964 r. Wybudowano nowoczesną, jak na owe czasy, salę porodową. Cztery stanowiska dla rodzących były przedzielone niewielkimi ściankami. Oddział położniczy był zamknięty dla odwiedzających. Jednak już wtedy, jako pierwszy i jedyny w Warszawie (a drugi, po Gdańsku w Polsce) szpital przy ul. Karowej wprowadził system rooming-in - od tej pory zdrowe noworodki mogły przebywać w salach razem ze swoimi matkami.

Szpital nasz był prekursorem w dziedzinach ściśle medycznych. Byliśmy pierwszą placówką w Polsce, w której zastosowano podczas porodu próżnociąg położniczy. To właśnie lekarze z Karowej jako pierwsi w Polsce zaczęli stosować aparat ultrasonograficzny w położnictwie i ginekologii (w tym czasie klinika przy ul. Karowej była też jedną z nielicznych na świecie stosujących tę nową metodę). W naszym szpitalu (w 2 Klinice AM kierowanej przez prof. Ireneusza Roszkowskiego) w 1965 roku testowano m.in. pierwszy polski ultrasonograf UG-1 (prototyp, czwarty tego rodzaju na świecie) skonstruowany w Zakładzie Ultradźwięków Instytutu Podstawowych Problemów Technicznych PAN.

Prof. I. Roszkowski na tle pierwszego polskiego aparatu USG

Testy kliniczne zaowocowały szeregiem publikacji i dalszymi konstrukcjami, które znalazły się w produkcji, a obecnie są rozwijane i stosowane na światowym poziomie przez firmę "Echoson" w Puławach. W szpitalu przy Karowej powstała pierwsza w Warszawie pracownia patomorfologii ginekologicznej oraz cytogenetyczna. Profesor Roszkowski był również prekursorem utworzenia pierwszego w Polsce oddziału Patologii Ciąży. Równiez w naszym szpitalu po raz pierwszy wykonano operację ginekologiczną z wykorzystaniem lasera. U nas działał pierwszy w Polsce polikardiograf (do badania czynności serca płodu).

Szpital podczas zamknięcia

W połowie lat siedemdziesiątych okazało się, że stan techniczny bydynków zagraża bezpieczeństwu personelu i pacjentek. Ekspertyzy pokazały, że szpital stoi na dawnym wysypisku śmieci, konieczna była wymiana częsci podłoża oraz stropów. W 1975 roku Klinika na Karowej połączyła się z Kliniką przy pl. Starynkiewicza, tworząc Instytut Położnictwa i Ginekologii. W 1979 roku personel przeniesiono do kliniki przy pl. Starynkiewicza oraz do szpitali Bródnowskiego i Bielańskiego, a budynki przy ul. Karowej zamknięto. "W opustoszałym szpitalu zamieszkały szczury i gołębie" - pisała prasa. Dopiero na początku lat osiemdziesiątych rozpoczęto generalny remont szpitala.

Tadeusz Trędota (po lewej) podczas remontu szpitala

Jednak dopiero w 1982 roku, kiedy pełnomocnikiem rektora ds. remontu szpitala został Tadeusz Trędota (później był dyrektorem szpitala do 2007 roku), rozpoczął się właściwy remont. Zmieniono niemal wszystko - wzmocniono mury, modernizację przeszły prawie wszystkie instalacje, zmieniono wanny na prysznice, powiększono liczbę łazienek. 17 stycznia 1983 roku uruchomiono ambulatorium, a 8 lutego oddziały szpitalne. Wciąż jednak nie działało zaplecze diagnostyczne, a posiłki były dowożone ze szpitala przy ul. Lindleya. Kolejne oddziały oddawano sukcesywnie, a ponieważ jako klinika akademicka szpital służył również studentom, oddano do użytku bardzo funkcjonalną i nowoczesną salę dydaktyczną. "W szpitalu na Karowej zgromadzono unikalny sprzęt, pozwalający na wykonywanie wielu skomplikowanych zabiegów i operacji - donosi ówczesna prasa. - Tylko tu np. przy niektórych schorzeniach stosuje się metodę laparoskopową, na wysokim poziomie jest również diagnostyka ultradźwiękowa... W porównaniu z innymi placówkami położniczymi - przy Karowej jest też przestronniej, nie ma tak typowego przepełnienia, przeciążenia oddziałów".

Tadeusz Trędota

1 stycznia 1989 roku szpital zmienił nazwę na Szpital Kliniczny nr 2. Na początku lat dziewięćdziesiątych, z okazji osiemdziesiątej rocznicy działalności, szpitalowi przywrócono imię patronki - Anny księżnej Mazowieckiej.
Po usamodzielnieniu się szpitala w grudniu 1998 roku nastąpiły istotne zmiany organizacyjne w jego strukturze. W 1998 roku otwarto tu Oddział Onkologii Ginekologicznej, który świadczy kompleksowe usługi z zakresu diagnostyki i leczenia nowotworów narządu rodnego.

Oddział ITN

W kwietniu 1999 roku w szpitalu utworzono Oddział Intensywnej Terapii Noworodka. Początkowo mogło w nim przebywać jednorazowo sześć noworodków, ale już dwa lata później oddział powiększył się do 12 stanowisk, dzięki przeniesieniu oddziału do gruntownie zmodernizowanej części szpitala na parterze. Umożliwiło to przymowanie noworodków równiez z innych szpitali. W celu zagwarantowania ciągłości opieki nad dziećmi przebywającymi w oddziale intensywnej terapii utworzono dla nich poradnię neonatologiczną, działającą w przyszpitalnej Specjalistycznej Poliklinice. Od października 2002 roku "dziecięce oddziały" stały się Kliniką Neonatologii, którą kieruje prof. Maria Katarzyna Borszewska-Kornacka. Od stycznia 2008 r. Klinika ta nosi nazwę Kliniki Neonatologii i Intensywnej Terapii Noworodka.

W maju 1999 roku oddano do użytku wyremontowany oddział Ginekologii Operacyjnej, a w listopadzie tegoż roku uruchomiony został zmodernizowany Blok Porodowy oraz oddział Patologii Ciąży I. Miesiąc później ze szpitala przy pl. Starynkiewicza do szpitala na Karową została przeniesiona Klinika Endokrynologii Ginekologicznej, kierowana przez prof. Stanisława Radowickiego.

Oddział MChG

W następnych latach wyremontowano część Polikliniki, a w oddziałach ginekologicznym i endokrynologicznym zostały wydzielone Oddziały Jednego Dnia (zlikwidowane w późniejszych latach). Zmodernizowano całkowicie oddziały Położniczy i Endokrynologiczny, oddział Patologii Noworodka i Blok Operacyjny. W 2005 roku zostały oddane do użytku zmodernizowaney oddziały Patologii Ciąży II oraz nowy oddział Mikroinwazyjnej Chirurgii Ginekologicznej. W tym samym roku powstała tez całkowicie nowa Pracownia Dziagnostyki Obrazowej, w której zainstalowano też cyfrowy aparat rentgenowski. Projekt ten został dofinansowany z funduszy pomocowych Unii Europejskiej - Zintegrowanego Programu Operacyjnego Rozwoju Regionalnego.

Specjalistyczna Poliklinika

W 2006 roku zakończono modernizację kuchni szpitalnej, dzięki czemu zmodyfikowano system dystrybucji posiłków. W tym samym roku powstała też Centralna Sterylizatornia. Rok później oddano do użytku wyremontowaną część Polikliniki wraz z nowym Dziennym Oddziałem Rehabilitacji Niemowląt oraz nowe wejście do szpitala od ul. Dobrej. W 2008 roku została oddana do użytku zmodernizowana Sala Wykładowa.

Od 2008 roku pracą szpitala kieruje prof. Roman Smolarczyk, od lat związany z II Katedrą i Kliniką Położnictwa i Ginekologii.

Szpital jest bazą szkoleniową dla studentów Akademii Medycznej (obecnie Warszawski Uniwersytet Medyczny). W listopadzie 2001 roku Ministerstwo Zdrowia, które było organem założycielskim placówki, przekazało szpital Akademii Medycznej (WUM).

Szpital sukcesywnie zdobywa certyfikaty świadczące o wysokiej jakości świadczonych usług. w 2000 roku szpital uzyskał Certyfikat Jakości nadawany przez Centrum Monitorowania Jakości w Ochronie Zdrowia. W 2003 roku wdrożyliśmy zintegrowany system zarządzania certyfikowany na zgodność z PN-ISO 9001:2001 na usługi ginekologiczne, położnictwo, neonatologię i endokrynologię oraz PN-ISO 14001:1998 na zarządzanie środowiskowe. Kolejnym dowodem uznania jest przyznanie Godła Promocyjnego "Teraz Polska" dla świadczonej przez nasz szpital usługi "Opieka nad matką i noworodkiem" w 2004 i 2008 roku.
Kapituła Programu "Przedsiębiorstwo Fair Play" Krajowej Izby Gospodarczej oraz Instytutu Badań nad Demokracją i Przedsiębiorstwem Prywatnym przyznała nam tytuł i certyfikat Przedsiębiorstwa FAIR PLAY (trzykrotnie). Jesteśmy też laureatem ogólnopolskiego konkursu promującego polskie firmy Polski Sukces (czterokrotnie), czterokrotnie konkursu na Mazowiecką Firmę Roku. Trzykrotnie uzyskaliśmy czołowe miejsca w ogólnopolskim konkursie Rzeczpospolitej "Bezpieczny Szpital". Trzykrotnie uzyskaliśmy nagrodę "Perła Polskiej Medycyny" w kategorii "Szpitale Monospecjalistyczne".